mobi facebook

Wpływ imbiru na zdrowie człowieka

Imbir jest jednym z najstarszych znanych człowiekowi środków medycznych. Stosowany był m.in. w tradycyjnej medycynie indyjskiej, chińskiej, czy też perskiej. Wykorzystywano go w leczeniu wielu chorób i schorzeń: niestrawności, wzdęć, nudności, wrzodów, bólów głowy, zapalenia stawów, czy też zapalenia płuc.

Wartość odżywcza i skład chemiczny imbiru

imbir

Imbir zawiera duże ilości witaminy B6 oraz w mniejszych B1. B2, B3, B9, C, E.

Z makro- i mikroelementów imbir zawiera duże ilości magnezu oraz manganu, mniej wapnia, żelaza, fosforu potasu, sodu, cynku.

Imbir jest stosunkowo ubogim źródłem witamin oraz minerałów.

Właściwości prozdrowotne imbiru oraz jego cechy sensoryczne zależą przede wszystkim od obecności fitoskładników, które podzielić można na grupę lotnych i nielotnych związków. Wśród lotnych wymienia się przede wszystkim monoterpeny i seskwiterpeny: alfa-zingiberen, zingiberol, alfa-farnezen, beta-bisabolen, beta-felandren, kamfen, cyneol, linalol, limonen, geraniol, terpineol, arkurkumen. Do związków nielotnych zalicza się głównie: zingeron, paradole, gingerole (np. (6)-gingerol i (10)-gingerol) oraz szogaole, które powstają w wyniku odwodnienia gingeroli.

Imbir składa się głównie z wody, stanowi ona około 75% jego masy. Jest on ubogim źródłem tłuszczy, cukrów prostych , białka oraz błonnika.

Wartość energetyczna Imbiru wynosi 80 kcal na 100 gram świeżego produktu.

Pozytywny wpływ Imbiru na organizm człowieka

przeciwdziałanie chorobom nowotworowym
przeciwdziałanie chorobom układu krwionośnego
przeciwdziałanie cukrzycy
działanie przeciwzapalne
działanie przeciwmikrobiologiczne
wpływ na metabolizm
działanie na układ trawienny
właściwości przeciwutleniające

Sposób spożywania

Surowcem spożywczym rośliny jest kłącze. Do napojów – zwłaszcza tych rozgrzewających stosowanych przy przeziębieniu – wybiera się zwykle imbir świeży, podobnie jak do mięs, owoców morza czy dań niesłodkich. Do ciast np. świątecznych pierniczków i wszelkich słodkich deserów, zwłaszcza owocowych, częściej jest stosowany ten w sypkiej postaci.

Działanie niepożądane

Zbyt częste stosowanie imbiru jako dodatku do herbaty, nalewek, ciast lub mięs może powodować nieregularny rytm bicia serca, zawroty głowy i nudności. Z przyprawy tej zrezygnować powinny osoby cierpiące na choroby układu pokarmowego.

Informacje ogólne

imbir

Imbir lekarski (Zingiber officinale Rosc.) to roślina należąca do rodzaju Imbir z rodziny Imbirowatych. W stanie dzikim obecnie nie występuje. Pochodzi prawdopodobnie z obszarów Melanezji. Wytwarza on wyprostowaną łodygę o wysokości ok. 70–100 cm pokrytą ciemnozielonymi, lancetowatymi i bezogonkowymi liśćmi. Kwiaty imbiru są niewielkich rozmiarów zebrane w kłosowate kwiatostany o kolorze zielono-żółtym, z bordowatymi kreskami. Surowiec stanowią podziemne, widlasto rozgałęzione kłącza, podzielone na bulwiaste odcinki osiągające do 10 cm długości. Kłącza te są koloru jasnobrązowego i pokrywa je gruba, pomarszczona kora. Imbir rośnie w ciepłym, wilgotnym klimacie i uprawiany jest na terenach do wysokości 1500 m n.p.m.

Imbir był znany w tropikalnym klimacie azjatyckim już ponad 3 tysiące lat temu. Nad Morze Śródziemne trafił dzięki Fenicjanom. Tam służył jako środek płatniczy. Aleksandria była w tamtych latach największym importerem imbiru. W XIII wieku imbir za pośrednictwem Portugalczyków poznali mieszkańcy Afryki zachodniej. Natomiast na tereny wysp Morza Karaibskiego przyprawę przenieśli Hiszpanie. Imbir był bardzo popularny w średniowiecznej Francji oraz Anglii. Największymi producentami imbiru są: Indie, Nigeria oraz Chiny.