mobi facebook

Aloes zwyczajny i jego wpływ na zdrowie

Przybiera postać krzewu z mięsistymi liśćmi. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą już sprzed 4000 lat. Zapiski o jego właściwościach leczniczych znajdują się w Biblii. Aloes zawiera w swoim składzie polisacharydy nadające mu półpłynną konsystencję. Pomaga on przy wrzodach, reguluje pracę jelit, wspomaga proces gojenia się ran oraz oparzeń, wzmacnia układ odpornościowy, pobudza regenerację skóry, wykazuje działanie przeciwmikrobiologiczne.

Wartość odżywcza i skład chemiczny aloesu

aloes

Aloes zawiera wszystkie witaminy z grupy B: B1, B2, B3 (niacyna), B5, B6, B7 (Biotyna), B8, B9 (kwas foliowy) oraz B12 – ewenement w świecie roślin. Z pozostałych witamin są obecne C oraz E.

Aloes jest dobrym źródłem składników mineralnych; ma ich w sobie około 0,4%. Z substancji mineralnych zawiera: fosfor, sód, potas, wapń, magnez, cynk, żelazo, mangan, chrom, miedź.

W celach zdrowotnych, z aloesu jest pozyskiwany miąższ (po wyfiletowaniu ze skórki). Skóra aloesu zawiera aloinę i emodynę, które mają silne właściwości przeczyszczające. Miąższ aloesowy składa się w 96% - 97% z wody, reszta to składniki mineralne oraz organiczne. Aloes zawiera ponad 250 składników o aktywności biologicznej wykorzystywanych w medycynie (występuje pomiędzy nimi duża synergia w działaniu, dlatego jest on pomocny we wszelkiego rodzaju schorzeniach). Należą do nich między innymi lupeol, fenole, kwas cynamonowy, związki siarkowe, kwas salicylowy, mleczan magnezowy, saponiny, ligniny.

Miąższ aloesowy zawiera naturalne wielocukry mukopolisacharydy nadające miąższowi aloesowemu konsystencję galaretowatą np. acemannan; jest ich około 0,8%.

Wartość kaloryczna miąższu aloesowego w 100 g wynosi około 50 kcal.

Pozytywny wpływ aloesu na organizm człowieka

profilaktyka i leczenie wrzodów układu trawiennego
regulacja pracy jelit
wspomaganie procesu gojenia ran i oparzeń
stymulacja układu odpornościowego
działanie przeciwzapalne
działanie przeciwbakteryjne
działanie przeciwgrzybiczne
działanie przeciwwirusowe
pobudzanie wzrostu i regeneracji skóry
przeciwdziałanie chorobom jamy ustnej
przeciwdziałanie artretyzmowi
przeciwdziałanie chorobom nowotworowym
przeciwdziałanie chorobom układu krwionośnego
przeciwdziałanie cukrzycy
zmniejszanie bólu
opóźnienie procesów starzenia się organizmu
właściwości przeciwutleniające

Powyższe linki są odnośnikami do pełniejszego opisu danego zagadnienia.

Sposób spożywania

Aby kuracja aloesem była jak najbardziej skuteczna, należy pić żel aloesowy z całego miąższu liścia, a nie tylko sok (jest on pozbawiony części składników leczniczych, zwłaszcza polisacharydów, które nadają wnętrzu liścia konsystencję żelu). Upłynnionych preparatów żelowych aloesu należy dziennie wypijać około 35 – 50 ml (w stanach chorobowych należy zwiększyć tę ilość). Aby nie utracić cennych właściwości, otwartą butelkę należy przechowywać w lodówce.

Informacje ogólne

krzew aloesu

Aloes zwyczajny (Aloe vera L.) jest gatunkiem należącym do rodzaju aloes z rodziny złotogłowowatych. Występuje on na terenach Afryki, południowej Europy, Półwyspu Arabskiego, Ameryki oraz Azji. Jest to roślina z grupy sukulentów rosnących w klimacie pustynnym i półpustynnym, w którym występuje ograniczona dostępność wody. Najbardziej znanym gatunkiem aloesów jest aloes zwyczajny. Rośnie w postaci bylin lub krzewów. Większość gatunków aloesów posiada rozetę grubych mięsistych liści. Liście często mają kształt lancetowaty o ostrym wierzchołku. Częścią użytkową jest liść, a konkretnie galaretowaty miąższ o mlecznej barwie. Pierwotne miejsce jego występowania to Afryka. Człowiek zaczął używać aloesu jako rośliny leczniczej już 4 tys. lat temu. Pierwsze wzmianki o nim można znaleźć w zapisach Sumerów oraz Egipcjan. Do starożytnej Europy, konkretnie Grecji, aloes przybył z Egiptu. Jego stosowanie zalecali znani starożytni medycy: Hipokrates, Celsjusz, Dioskurydes i Pliniusz Starszy. W gorącym klimacie Egiptu oraz Palestyny aloes stosowano do balsamowania ciał zmarłych. Wzmianki o właściwościach aloesu można znaleźć też w Biblii. Do Azji przywędrował on wraz z kupcami arabskimi. Ma on szerokie zastosowanie lecznicze oraz kosmetyczne. Najpowszechniej stosowaną jego formą jest gęsty żel otrzymywany z miąższu liścia; w kosmetyce używa się go jako dodatek do kremów. Duże plantacje aloesu zwyczajnego znajdują się w Australii, na Kubie, Dominikanie, Meksyku oraz w Arizonie w Stanach Zjednoczonych.

Literatura

1. Adams M., 2009. The Aloe Vera Miracle, Truth Publishing International, Ltd.
2. Agarry O., Olaleye M., Bello-Michael C., 2005. Comparative antimicrobial activities of aloe vera gel and leaf, African Journal of Biotechnology;4(12):1413-1414
3. Bassetti A., SaIa S., 2005. The grat aloe book. History, botany, composition, and pharmacological aspects of this legendary plant, Zuccardi Editions.
4. Hamman J., 2008. Composition and Applications of Aloe vera Leaf Gel, Molecules;13:1599-1616 Kemper K., Chiou V., 1999. Aloe vera (Aloe vera), The Longwood Herbal Task Force
5. Nandal U., R. Bhardwaj., 2012. Aloe vera for human nutrition, health and cosmetic use -A review, International Research Journal of Plant Science;3:038-046
6. Wolfe D., 2008. Superfood: The Food and Medicine of the Future, North Atlantic Books.

Źródła internetowe

1. http://en.wikipedia.org
2. http://www.alternatywnamedycyna.pl/artykul.php?a_id=7
3. http://www.aloes.zafriko.pl/kat/historia

Zdjęcia

1. ?
2. http://thealoeverasite.com/pictures/field_of_aloevera.jpg
3. http://aloeveraaa.e-monsite.com/
4. http://www.alejakobiet.pl/zdrowie/459.html
5. http://www.thecandidadiet.com/wp-content/uploads/2013/01/aloe-vera-2-620x360.jpg